Zo, nu ik uitgeslapen ben is het misschien tijd voor een wat serieuzere log. Ik heb alweer (goedzo Jorien.. ) een eeuw niets gepost. Maar, dat komt vooral doordat ik super druk met vanalles ben geweest.

School:
Allereerst maar eens school, ik heb net m’n laatste twee herkansingen gemaakt, en mag me daardoor de trotse eigenaresse noemen van mijn propedeuse! Oh yeah :D

Familie:
Thuis is alles weer oke, na een heerlijke vakantie begint alles weer te lopen. Wel enigsinds wat kleine ongemakjes, want, zoals je kunt zien ook hier, ben ik mijn hoofddoek voor vast gaan dragen, wat voor wat probleempjes zorgten vooral bij paps en mams, begrijpelijk, maar hopelijk trekt dat met de tijd wel weer bij.

Liefde:
Liefde is dramatisch, zoals jullie weten had ik een.. ja how to call it.. vriendje. Maar, die heeft sinds de zomer besloten amper meer iets van zich te laten horen, en.. naja.. ik denk dat onze relatie niet zoveel meer voorstelt. Ik heb hem maandag een lange sms als “noodkreet” gestuurd, maar geen reactie.

Jorien:
Me is doing fine! Morgen begint de ramadan, en school ook. En ik kijk er heel erg naar uit. We hebben morgen een introductie in Biezenmortel (middle of nowhere!) en dinsdag ook. Ramadan morgen betekend ofcourse heeeeeel vroeg opstaan, eten.. tot 5 uur ongeveer, en daarna tot half 9 vasten. Niet eten, niet drinken.. niets. Dus, denk maar aan me als je morgen een slokje van je kopje thee neemt haha.

For now, this was it. Ik moet nog was opruimen en m’n bed verschonen.

Goedemorgen!
Ja, je ziet het goed, ik ben weer terug. IK wel ja… m’n ouders en zusjes zitten nog vast in Italië
Mamma heeft vrijdag een gat in de achterband gereden, en die zou “even” gemaakt worden, want zaterdag gingen we weg… nou mooi niet dus. ’s avonds gebeld over waar de auto was, garage onbereikbaar.. hele nacht met de hulpdienst in Nederland gebeld. “Ja, we kunnen niets doen meneer.” Dus, ik ben zaterdag ochtend met m’n Italiaanse buren mee naar het vliegveld van Genova gereden (tsja, ik ging immers naar huis haha) en mijn ouders wachten en proberen. Uit eindelijk belde pappa toen ik op Schiphol was, dat ze pas maandag naar huis zouden kunnen… hopelijk. Onvoorstelbaar, en dat alleen om een band.
Nu moet je weten, ze zijn ook al met pech heen gekomen, want ze hebben een nacht in een hotel in Duitsland moeten slapen (en daarna nog een hele dag wachten) omdat de turbo kapot was. Stond ik in Italië, waren zij nergens te vinden. Ik werd door Italiaanse kennissen opgehaald van het station haha. Het is maar goed dat ik een redelijk woordje Italiaans spreek, want anders…

De echte lange vakantie verhalen moeten overigens nog even wachten, want doordat er niemand thuis is, ben ik zaterdag avond bij Madelon neergestreken, en blijf ik hier sowieso tot dinsdag, misschien wel tot woensdag.. dat ligt er aan hoesnel ze geholpen worden.

Ik ga nu lekker douchen en zo ontbijten, en daarna winkelen met Madelon.

Ik neem aan, dat iedereen, net als ik.. net heeft GENOOOOOOOTEN van de wedstrijd Nederland - Frankrijk? Spanning en sensatie hier in huis. Een vader die, net als ik zelf trouwens, vol spanning de wedstrijd zit te kijken, zelf commentaar levert indien nodig, en schreeuwt en springt bij elke goal. 4 - 1, my goodness. Die had ik niet zien aankomen Het einde vond ik toch echt wel heel schattig! Alle spelers die hun kindje op gingen halen, voor een ere feestje op het veld. Zo schattig! ik zou echt wel trots zijn als mijn pappa dat deed

En verder heb ik nu voor jullie het volgende goede nieuws:

Het is d’r gelukt! Ik ben super trots op d’r. Met een eindlijst met 4 zessen, 2x een vijf, en een zeven. Misschien geen enorme lijst, maar ik ben heel blij! Woehoe
Goed, ik ga mij weer storten op het voetbal feest! Adios!