Ja, je leest het goed, een deel twee. Ik denk dat velen zich mijn post van een poosje geleden nog wel herinneren over of we, ook al hebben we een andere cultuur/religie/achtergrond, nu allemaal zo heel veel van elkaar verschillen in Nederland, en of het leven met elkaar werkelijk onmogelijk is, zoals sommigen in o.a. politiek Nederland denken.

Afgelopen zondag zat ik met mijn moeder in de auto naar mijn huis en raakte we ook in gesprek over mij, mijn aanstaande man, enkele bekeerde vriendinnen van mij en natuurlijk moslims in Nederland. Mijn moeder is in de tijd dat ik net bezig was met de islam en ook nog wel een poosje na mijn bekering echt niet pro die keuze geweest. Net als heel veel anderen had ook zij diverse vooroordelen van hoe dingen zouden gaan lopen als ik koos voor de islaam. Denk maar aan:

• Je man die je slaat.
• Je man die, bij een eventuele scheiding, je je kinderen afneemt/ontvoerd.
• Een man die jou zegt wat je wel en niet mag doen, waar je wel en niet heen mag.
• Geen werk kunnen vinden als mensen zien dat je moslim bent.
• Een kind dat direct naar d’r bekering zou willen trouwen en misschien wel weg uit Nederland.
• Mensen die je benadelen vanwege je hoofddoek, of die je op straat lastig vallen.
• Dwang, geen vrije wil meer hebben, het blind volgen van de groep.

Ik denk dat dit wel de grootste vooroordelen waren die ze had. En wees nu even realistisch tegen jezelf (als je niet moslim bent dan he ) heb je zelf ook nooit 1 (of meer?) van deze dingen gedacht? Zelfs ik dacht op die manier voor ik de islaam leerde kennen, dus ik ben niet heel verbaasd hoor.

Maar goed, door dingen zelf van dichtbij mee te maken heeft mijn moeder, maar ook de rest van mijn familie, vrienden en omgeving gezien dat het anders kan. Ik volg absoluut niet blind een groep, studeer en werk hard voor wat ik wil bereiken in dit leven, en heb een aanstaande man die alle vooroordelen die je over islamitische mannen kúnt hebben, weg neemt.  Lastig gevallen worden met je hoofddoek op straat is voor veel vrouwen helaas wel een issue. Ik heb op 1 of 2 gevalletjes van een rot opmerking na nooit ergens last van gehad, en de mensen die die opmerking maakten zullen dat ook niet snel vergeten, want ik ben dan (als ik de tijd heb haha) niet zo verlegen dat ik iemand niet aan durf te spreken. Maar goed, volgens mij zijn ook veel van dat soort opmerkingen van uit onwetendheid/angst/stoer willen doen. Ik werd ooit toen ik snel wat te eten af ging halen bij de plaatselijke shoarma turk (alleen, want mijn verloofde zat nog in de auto en reed rondjes omdat er geen parkeerplek was) “nageroepen” met de term: hey, daar loopt batman (ik droeg zo’n omslag doek, en was idd vrijwel in het zwart) ik geloof dat me 1 keer omdraaien en een wenkbrauw optrekken al voldoende was. Tsja… weinig klachten van mij dus.

Mijn familie heeft dit ook van dichtbij gezien, en ook hun beeld over de islaam is daardoor zo veranderd. Tegenwoordig heb ik een moeder die tijdens een les van haar opleiding verpleegkunde (jep, ze gaat weer naar school ) gewoon verteld dat haar dochter moslima is, en wat er voor andere dingen qua verzorging van ons bij komen kijken. Een vader die gewoon lekker arm in arm met z’n oudste dochter rond loopt, en zusjes die zich absoluut niet schamen om met mij gezien te worden, of te vertellen dat er niets veranderd is ook al ben ik moslima. We zijn nog altijd gewoon een gezin, ik ben gewoon mee geweest op vakantie naar diverse campings dit jaar (dat trok wel de aandacht haha) en mijn aanstaande man is de afgelopen tijd met open armen in ons gezin verwelkomt en opgenomen (en vice versa is dat ook zo hoe zijn familie met mij omgaat). En allemaal zeggen ze direct op vragen als “moet ze dit voor iemand, wordt ze onderdrukt, heeft ze problemen?” Nee! Ze is een gezonde, gelukkige en verstandige vrouw (aww.. )

Al rijdende en pratende zei mijn moeder op een gegeven moment 1 van de meest geweldige dingen die ik haar heb horen zeggen, namelijk het volgende: “Hoewel ik snap dat mensen eerst enkele vooroordelen hebben, en het misschien raar vinden, snap ik werkelijk niet waar heel Europa en Amerika zo bang voor zijn. Want uit eindelijk lijken alle monotheïstische religies op elkaar, zijn we allemaal mens, en willen we allemaal gelukkig zijn. Dus waar ligt de angst? Ik ken niemand die moslim is in mijn omgeving die moedwillig iemand kwaad wil doen. Neem nou jou, je vriendinnen, je aanstaande man, je schoonfamilie.. jullie werken allemaal hard om je idealen te bereiken, staan klaar voor een ander en doen gewoon net als iedereen je best om wat te bereiken in dit leven.”

Om dat uit mijn moeders mond te horen was echt geweldig, want geloof mij dat ze dit 3 jaar geleden echt never nooit niet gezegd had. Toen was het allemaal nog moeilijk en ook absoluut aftasten naar hoe en wat. Vele ideeën over hoe alles zou gaan lopen, en eigenlijk geen idee wat precies te verwachten.
En waar men zo bang voor is? Eigenlijk weten we dat alle twee wel. Namelijk voor een handje vol zo genoemde “extremisten” maar die heeft elk geloof of cultuur. Dat weet zij, en dat weten vele anderen ook. Ik denk persoonlijk dat de mens hun angst voor “ons moslims” ligt bij wat er op 9/11 gebeurt is. Want daarvoor was er helemaal niet zoveel “angst” (als je het al zo moet noemen). Het is alleen zo jammer dat die angst niet op de werkelijkheid gebaseerd is, want in the end zijn die beelden helemaal niet realistisch. Als je in je eigen omgeving goed om je heen kijkt kan ik me niet voorstellen dat je heel veel van dit soort types ziet, of er last van hebt. Ik bedoel, geen enkele moslima loopt “zomaar” met een bom onder d’r rok of hoofddoek, noch wil elke man met een baardje of z’n broek boven de enkels elke “ongelovige” straffen en vermoorden.  Dus waarom dan toch die angst? Want inderdaad, hoewel joden, christenen en moslims hun religie allen op hun eigen manier beleven en beredeneren, is de basis grotendeels het zelfde, en leven we allen voor het zelfde einddoel. Het deed me goed dat mijn moeder (en ik weet nog meer mensen in mijn omgeving met me deelt, en zich er net zo over verwonderd). Ik hoop in elk geval écht dat alle opgebouwde angst/vrees zo snel mogelijk weer weg zal vallen, en we met z’n allen kunnen werken aan 1 (multicultureel) Nederland

Moet trouwens wel even kwijt dat ik die hoofddoekjes die men uit protest droeg op 3 maart bij het stemmen voor de gemeenteraad wel heel erg super vond. Echt leuk! Dat is dan wel weer heel Hollands, om zo iets te doen als we een statement willen maken