Welkom op Tres-Adorable.com, mijn eigen plekje op het internet. Mijn naam is Jorien, ik ben 28 jaar, getrouwd met mister G en samen met onze 2 poezen wonen wij in 't Gooi. Op deze blog schrijf ik over alles wat mij bezig houdt. Fashion, beauty, food, lifestyle en fotografie zijn een aantal van dat soort onderwerpen. Tevens ben ik bekeerd tot de Islam en daar lees je dan ook regelmatig iets over. Eigenlijk schrijf ik over alles wat de vrouw van nu leuk vindt. Moslim of niet, je bent hier hartstikke welkom dus neem een kopje thee, klik rond en lees! Als je meer over mij wilt weten, kijk dan ook even op de about pagina.

Liefs,

Volg Mij
Bloglovin’
TRES ADORABLE.com - just my daily life
Instagram
PR/Contact
Voor samenwerkingen met PR bedrijven of webshops welke passen bij datgene waar Tres-Adorable voor staat en past bij het imago van de website kan je kijken op de contact pagina voor bedrijven.

Voor overige vragen over mij en/of mijn website kan contact opgenomen via de contact pagina of een e-mail gestuurd worden naar tresadorable.com@gmail.com
Nieuwsbrief Aanmelden

Het archief

Persoonlijk: Ik was zwanger

Met een beetje een misselijk gevoel en een kloppend hart schrijf ik deze post. Dit is een behoorlijke binnenkomer voor een come back in de blogwereld maar ik heb al heel lang het sterke gevoel dat ik hier iets mee wil, dat ik het moet delen. De titel zegt eigenlijk alles al (en nee, je leest het niet verkeerd) ik was zwanger… en ik kreeg een miskraam.

Het gaat een lange blogpost worden, want het is best een verhaal. Ik heb een poos getwijfeld of ik het zou schrijven of filmen maar ik heb zo veel al geschreven hier op mijn blog dat het denk ik het meeste bij mij past om dit zo te doen. Het is ook geen leuk verhaal, dus als je midden in een happy period zit, of juist al heel emotioneel bent dan kan je dit misschien beter later lezen… Maar ik hoop dat ik een steun voor andere vrouwen kan zijn die dit meegemaakt hebben en die er misschien niet over konden praten of het nog een plekje moeten geven.

Hoe het begon

G en ik zijn ondertussen alweer 7 jaar getrouwd. Vaak hebben wij al de (imo brutale) vraag gehad of we niet eens aan kinderen gingen beginnen. Bij mij is die wens er al jaren, maar voor mijn andere helft lag het nog ver in de toekomst. Hij is iets jonger dan ik en we hadden het goed en gezellig samen dus de drang naar een kind was nooit zo groot. In de zomer van 2016 hadden we het er toch weer eens over en besloten we om er vanaf september voor te gaan. Nog niet heel serieus in het begin overigens, apps, ovulatie testen en andere dingen waren niet zo aan ons besteed. Of “het” braaf om de dag doen enzo. Nee we zagen wel waar het schip zou stranden. In oktober vertelde mijn schoonzus mij dat ze een kindje verwachtte en toen werd het voor mij toch wat serieuzer, wij droomden namelijk altijd er van om samen kindjes te krijgen en op te voeden en op aanraden van haar begon ik de cyclus daarna met het bijhouden van mijn temperatuur. Even kort voor hen die dit niet kennen; elke ochtend meet je voor je opstaat en ongeveer op dezelfde tijd je basale lichaamstemperatuur op. Wanneer je een eisprong hebt zie je duidelijk dat de temperatuur lager is dan de dagen hier voor, na je eisprong in je zo genoemde luteale fase stijgt je temperatuur en wanneer deze rond de datum dat je moet menstrueren nog steeds hoog is kan het zijn dat je zwanger bent, want wanneer je menstrueert daalt de temperatuur weer naar hoe die was voor je eisprong. Eventueel kan je op dag 9 na je eisprong nog een dipje zien wat op een innesteling kan duiden als de temperatuur daarna wel weer omhoog gaat.

Dus, vanaf november begonnen we aan een stuk serieuzer proberen zwanger te raken. Nu even fast forward, want het was begin maart en toen ging ik naar Marokko zoals sommige volgers misschien nog wel weten. Tijdens deze reis had ik ongesteld moeten worden. Op dag 9 na mijn eisprong had ik echter een behoorlijke temperatuursdip. Ik dacht toen nog ‘nou de deken zal wel niet goed over mij heen gelegen hebben’ want de nachten waren mega koud haha. Twee dagen later verloor ik ook wat bloed en dacht ik oh ik word dus gewoon ongesteld (mijn temperatuur was nog steeds hoog) maar dit zette niet door en zo was ik terug in Nederland opeens al bijna een week over tijd met nog steeds een hoge temperatuur. Met knikkende knieën dus maar een zwangerschapstest gedaan en die was positief! Ik schrok er enigszins van en ook G wist even niet wat hij moest zeggen. Ik was wel enorm blij en vooral God ontzettend dankbaar voor deze gunst. Ik wilde zó graag een kindje en nu zou het werkelijkheid gaan worden eind november. Blij appte ik mijn zusjes en vertelden we het die avond direct aan zijn ouders, broer en zus. Mijn schoonzus was dolblij en ik denk echt dat ik die dag mijn geluk niet op kon. Mijn ouders volgenden een week later. Ook belde ik de verloskundige en maakte ik een afspraak voor wanneer ik rond de 8 weken zou zijn.

Behalve dat ik heel moe was voelde ik me verder prima en natuurlijk vind je alles spannend, en keek ik enorm uit naar de eerste echo. Tijdens die echo kwam echter de eerste verrassing. De verloskundige schatte mij namelijk 10 dagen minder ver dan dat ik volgens de berekeningen zou zijn. Zij schatte mij op 6 weken 6 dagen. Ik wist echter heel zeker hoe mijn cyclus en eisprong waren geweest en zij hield het er toen op dat het kan dat je tijdelijk een groeistop hebt in de celdeling (variërend van een paar uur tot meerdere dagen) en we hoefden ons geen zorgen te maken. Er klopte namelijk wel een hartje en verder zag alles er ook goed uit. We maakten een nieuwe afspraak voor precies 3 weken later en eigenlijk gingen we nog vrij optimistisch en zorgeloos naar huis. In de weken daarna maakte ik me ook geen zorgen want ik verloor geen bloed, voelde me nog steeds bekaf en kon bepaalde geuren niet uitstaan en stond ook zo nu en dan flink te kokhalzen. Dus, 3 weken later waren we terug bij de verloskundige en tijdens de echo zagen we nu een lief klein soort van gummy beertje met wederom een kloppend hartje en ons beertje was precies 3 weken gegroeid. Zie, no worries dus. Even weer een positief appje in de familie groepen en omdat ik dus toen nog geen 12 weken was mochten we nog 2 weekjes later terug komen voor de termijnecho. Toevallig zou die dag mijn jongste zusje al bij mij zijn en vroeg ik of zij mee wilde en ook appte ik mijn middelste zus of ze mee wilde die natuurlijk ja zei en vrij nam om daar bij te zijn.

De dag van de termijnecho

Vrijdag 19 mei, die dag staat zo hard in mijn geheugen gegrift. Opgewekt kwamen we die ochtend met z’n viertjes bij de verloskundige. We gingen direct voor de echo en eindelijk kon ze ook wat via mijn buik zien. De echo’s daar voor waren namelijk allemaal inwendig geweest. Nog steeds niet heel scherp overigens, dus ik mocht nogmaals een inwendige echo maar goed daar keek ik niet meer van op. Direct zagen we al een duidelijker kindje. Armpjes, beentjes, een hoofdje. Mijn zusjes en ik waren helemaal enthousiast. G daar in tegen was een stuk zorgelijker want die stelde de vraag zelf al… “Waar is het hartje?” Onze verloskundige deed nog heel rustig aan, en ook ik tuurde ondertussen mee maar besefte me totaal niet wat er aan de hand was. Toen ze de woorden “Jorien, ik denk dat ik slecht nieuws voor je heb” uitsprak geloofde ik ook gewoon niet wat ze zei. Mijn zusje vertelde me laatst dat ik ook echt heel droog “dat meen je niet” zei terwijl zij met hun beiden al beseften wat dit betekende. Mijn zusjes zijn toen uit de echo ruimte weggegaan en toen stortte ik in. Ik heb kei maar dan ook keihard gehuild. De grond zakte onder mijn voeten weg gewoon. Ons kindje was er niet meer? Ik kon het gewoon niet geloven. De verloskundige liet mij en G even alleen en ik stortte mij huilend in zijn armen terwijl mijn enorm sterke man alleen maar bleef zeggen “Qadr Allahoe wa maa shaa’ fa’al” wat betekend Allah heeft bepaald en wat Hij wilde deed Hij. Exact hoe het ook voor ons is, maar wanneer je zo geraakt wordt door verdriet is het op dat moment zelf bijna onmogelijk om zo iets ook daadwerkelijk te denken en te benoemen. Al snel ging bij mij het knopje overleving stand en rationeel denken aan en bespraken we met de verloskundige hoe het nu verder moest. Het beleid is om in principe af te wachten tot de miskraam spontaan komt maar mocht je dat niet willen kun je doorverwezen worden naar de gynaecoloog om naar opties als opwekken met medicatie of een curettage te bespreken. Uit de echo bleek dat ons kindje vanaf 11 weken niet meer was gegroeid en dus al ongeveer een week “levenloos” in mijn buik zat. Harde confrontatie, want ik voelde me nog best wel zwanger alleen de vermoeidheid was afgenomen maar dat was ook normaal voor de termijn waar ik nu zat. Ik besloot nog even af te wachten omdat ik heel erg geloof in de kracht van het menselijk lichaam.

Zwaarste week van mijn leven

Eenmaal thuis moesten er een aantal nare telefoontjes gepleegd worden en stond binnen no time mijn schoonzus met haar dikke baby buik huilend bij mij binnen. Haar belde ik namelijk als eerste, want juist ons gezamenlijke zwanger zijn had onze band alleen maar versterkt. Ik was opgelucht dat ik me niet anders of negatief bij haar dikke buik voelde, maar juist enorm gesteund door hoe lief ze was. Daarna volgde nog een lief persoon zo zat ik met dikke huilende ogen omringd door (schoon)zussen, man en andere lieve mensen op de bank te huilen. Ook vriendinnen die van mijn zwangerschap wisten belden om beurten en die dag nog werd er zelfs een enorm boeket van mijn man z’n werk bezorgd. Onvoorstelbaar hoe begaan mensen met ons waren. De rest van dat weekend probeerde ik mezelf zo goed als het ging van afleiding te voorzien want ik ben niet iemand die dan vergaat in zelfmedelijden en natuurlijk had ik flinke huilbuien tussendoor maar dat begreep iedereen ook wel. Het zou immers ook raar zijn als ik er niets bij zou voelen. Ook belde de verloskundige mij nog toen het meest verse er vanaf was en bespraken we wat ik kon verwachten qua pijn, bloed, wat er te zien zou zijn etc. Dit was achteraf alleen allemaal veel te soepel en licht ingeschat maar daar kom ik straks op terug. In ieder geval hadden mijn zusjes er al voor gezorgd dat ik verband en pijnstillers in huis had en nu was het gewoon afwachten wanneer het zou beginnen. Echter, er kwam niks… Elke dag stond ik op met het idee “dat het misschien vandaag wel kon komen” en lijdde ik in stilte. Want, waar moet je heen met dit enorme pijnlijke gevoel wat zowat uit je knalt maar wat niemand begrijpt omdat ze het zelf niet kennen of meegemaakt hebben. Alleen ‘s nachts in het donker huilde ik bij G, vertelde ik hem over mijn zorgen en angsten en zocht ik zijn liefde. Verder wist ik niet goed wat ik er tegen anderen over moet zeggen omdat het zo veel pijn deed dat ik het gewoon niet in woorden kon beschrijven.  Ik werkte wel gewoon, want dat vond ik een fijne afleiding en ik werk 5 minuutjes van mijn huis af dus als het zou komen was ik zo thuis maar er gebeurde helemaal niks. Ik googelde me suf, las veel andere miskraam verhalen en probeerde op aanraden van vriendinnen en de verloskundige kruidenthee, cupping en voetreflexmassage. Allemaal zonder succes. De verloskundige belde mij om de dag om te vragen hoe het er voor stond en of ik alles nog wel trok en aan het einde van de week hakte ik de knoop door. Ik kon niet meer, en vroeg om een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Daar was maandag 29 mei nog wel een plekje voor mij. Wel werd ik trouwens die week overladen met lieve kaartjes, bloemen, cadeautjes en een enorme stroom aan instagram berichtjes en appjes.

Naar de gynaecoloog

Daar zit je dan, in de wachtkamer. Vol met zwangere vrouwen… Vrouwen met mooie bolle buiken. Wat duurde het wachten toen opeens lang en wat vond ik het confronterend. Ik werd opgehaald door de gynaecoloog en dan komen de vragen/feiten die er nog eens dubbel in hakken. Dit is je eerste zwangerschap (ik vond het zó klote dat ze steeds dat eerste er bij zeiden) ik zie dat je nu 15 weken en 1 dag had moeten zijn (had.moeten.zijn.auw) en natuurlijk de “we maken even een echo”. Die echo wilde ik al niet meer zien want een keer naar een niet levend kind kijken vond ik genoeg dus op mijn verzoek draaiden ze het scherm weg. Alles was echter nog mooi in tact en er was geen teken dat de baby al gezakt was of dat de miskraam any time soon op gang zou komen. Wel vertelde de gyn aan mij dat ze liever geen curettage meer uitvoeren bij een actieve kinderwens omdat blijkbaar het risico op vroeg geboortes bij een volgende zwangerschap met 30%(!) stijgt. Nu wilde ik dat zelf ook al niet, en besloten we dus om voor een opwek behandeling met cytotec/misoprostol te gaan. Nu is het zo dat zo lang er nog “iets” in je baarmoeder zit de placenta gewoon doorgroeit even als de slijmvliezen en de baarmoeder zelf en dus wilden ze mij graag poliklinisch opnemen omdat het bloedverlies dan behoorlijk kan zijn met mijn termijn. Er was plek voor de volgende dag dus we spraken af dat ik me die dinsdag om 9 uur zou melden.

Dinsdag 30 mei

Samen met mijn man meldde ik me die ochtend om 9 uur. Eerst nog een hele poos gewacht en dat had er blijkbaar mee te maken dat ze een meningsverschil over het beleid hadden. Andere gynaecologen vonden namelijk dat ik wél naar huis had gemogen met de tabletten en het daar had mogen doen, maar goed ik was er toch al en ik vond het ook doodeng en dus bleef ik lekker in het ziekenhuis. Een misoprostol behandeling wordt gedaan door dat ze vier tabletten inbrengen dicht tegen de baarmoedermond aan en deze moeten dan een soort van samentrekkingen opwekken zodat de vrucht wordt afgestoten. Ik heb zo hard gehuild toen ze de tabletten inbrachten, ik vond het zo naar allemaal dat mijn eerste zwangerschap zo moest aflopen. Daarna begon het wachtten en guess what? Er gebeurde niks… Mijn arme man was aan het vasten want de ramadan was inmiddels begonnen en was ontzettend moe door alles bij elkaar en dus probeerden we maar zo veel mogelijk dicht tegen elkaar aan te slapen op dat ziekenhuis bedje en zo de tijd door te komen. Om de paar uur kwam de verpleegkundige (en soms de interne verloskundige) vragen hoe het ging en of ik al wat voelde maar er kwam niks. Ik kreeg als advies veel te drinken want soms helpt druk op de blaas met druk op de baarmoeder maar helaas… Om 17.00 kreeg ik nog een inwendig onderzoek waarbij ik wat bloed verloor, maar dat was eerder van het gerommel dan dat er serieus wat op gang kwam. Ik mocht blijven slapen, maar we besloten naar huis te gaan en kregen een nummer mee voor het geval het wel begon want dan mochten we gewoon terug komen als ik het in het ziekenhuis wilde doen. Indien er niks zou gebeuren mocht ik me de dag daarna om 10.00 weer melden spraken we af.

Woensdag 31 mei

Er was die nacht inderdaad niks veranderd en dus stond ik om 10.00 weer in het ziekenhuis. Weer een echo, weer alles nog in tact en hoog in de baarmoeder dus na kort overleg werd besloten mij een tweede dosis misoprostol te geven en af te wachten. Om 13.00 was er nog steeds niks veranderd en na overleg met de dienstdoende gynaecoloog en de verloskundige besloten we om naar huis te gaan. Immers, als er wel wat zou veranderen was ik binnen 15 minuutjes in het ziekenhuis. We maakten ook maar een afspraak voor een week later om dan eventueel toch over een curettage te praten. Terug thuis ben ik een eind gaan wandelen met G en appte ik zelfs mijn baas dat ik waarschijnlijk de dag daarna gewoon weer zou komen werken want er gebeurde toch niks. Na het wandelen deden we boodschappen en gingen we lekker naar het tuincentrum. Ondertussen had ik wel wat last van druk in mijn buik maar omdat de tabletten ook op je blaas en darmen kunnen werken dacht ik dat ik gewoon naar het toilet moest. Toch nam de buikpijn wel toe en toen we uit eindelijk rond 19.00 ook nog in de Praxis stonden had ik het echt pittig en wilde ik liever in de auto zitten. Toch nam ik het allemaal niet zo serieus want het vertrouwen in mijn lichaam was ik ondertussen wel soort van kwijt. Eenmaal thuis had ik echt flinke krampen welke om de zoveel minuten kwamen (en achteraf echt een soort van weeën waren) en wilde ik het liefst alleen in een hoekje zitten met een pittenzak. Later ben ik naar bed gegaan want ik had echt behoorlijk pijn en nóg dacht ik nou alles is lekker onrustig daar maar als ik nu naar het ziekenhuis ga zul je vast zien dat het stopt. Om 21.00 trok ik het echt niet meer en ben ik onder de warme douche gaan staan en moest ik de weeën ook echt wegpuffen. Hier was ik niet helemaal op voorbereid door de verloskundige in the first place, en al helemaal niet op wat er daarna volgde. Het was dus ramadan en die dag kwamen mijn zwager en schoonzus bij ons eten (vond ik toen prima want ik dacht er gebeurt toch niks) en rond 21.45 kwam mijn schoonzus even bij me checken en kon ik op het moment dat er een nieuwe soort van wee volgde ook gewoon niet goed meer praten en nadenken. Zij bracht me wat te eten want ik besefte me opeens dat ik de hele dag niet meer dan wat dadels en een broodje kaas had gegeten en daar kan je natuurlijk niet de hele dag op teren. Rond 22.05 dacht ik oké als deze wee zo weg is dan ga ik snel even wat eten en op het moment dat ik anders ging zitten voelde ik opeens allemaal warm vocht en dacht ik dat ik in mijn broek plaste.

Ik ging super snel naar het toilet in de badkamer toe en daar verloor ik nog meer vocht, vruchtwater achteraf gezien en toen opeens heel. veel. bloed. Ze zeiden dat een miskraam als een heftige menstruatie is, nou dit was meer een mini bevalling met een shitload aan bloed die ik niet verwacht had. Snel belde ik G die net z’n vasten had verbroken beneden dat het begonnen was en daar had ik gelijk in want er kwamen enorme golven van bloed en behoorlijke stolsels. Nu hebben wij nog zo’n toilet waar alles “in” blijft liggen dus ik kon goed zien hoe en wat. Door een lieve instagram dame was ik er al op voorbereid dat het kindje zelf een andere kleur had dan het bloed en wist ik waar ik naar moest zoeken. Waar ik het eerst absoluut niet wilde zien was mijn mening ondertussen veranderd en wilde ik juist graag ons kindje bekijken. Ergens tussen 22.15 en 22.30 voelde ik opeens een soort van floep en zag ik inderdaad iets wat anders van kleur was liggen. Van het ziekenhuis had ik al bakjes meegekregen en terwijl mijn man nog beneden ging zoeken naar handschoenen (like why? Ik vond het namelijk helemaal niet eng of vies) haalde ik ons kindje uit het toilet en hield het in mijn handen. Het bloeden ging ondertussen flink door dus ik ging maar snel weer op het toilet zitten en bewonderde wat ik in mijn handen had. Dit klinkt misschien heel raar voor anderen, maar ik vond het zo bijzonder om dit te zien. Ons kindje was al zo ver compleet. Ogen, neusje, mondje, beginnende oortjes… Armpjes, beentjes, 10 kleine vingertjes, teentjes waarvan de botjes al aan het vormen waren… Ik vond het heel speciaal om te zien dat dit uit onze liefde was ontstaan, ook al mocht het dan misschien niet groter groeien en leven, dit was ons kindje. Mijn man vond het net zo bijzonder en ook mijn schoonzus is nog even boven bij mij geweest. En tuurlijk huil je als je zo iets ziet, maar ik was vooral trots op dat mijn lichaam dit toch maar mooi gepresteerd had, dat het kon. Ik appte ondertussen met mijn zusjes en die wilden het ook graag zien dus stuurde ik een foto (dit klinkt zo luguber als ik het zo typ maar echt dat was het niet) en ook zij waren verrast over hoe ver het al af was en vonden het zeker niet eng. Het bloeden ging echter nog wel flink door en omdat ik toch op het toilet zat te wachten belde ik ook beide moeders om te vertellen dat het er op zat. Waar ik al die kracht vandaan heb gehaald weet ik ook niet, maar ik kan jullie oprecht zeggen dat ik niet in paniek ben geraakt, niet heb lopen gillen of enorm huilen en eigenlijk gewoon heel rustig was. Mijn man belde het ziekenhuis om te melden dat het thuis gekomen was en dat het voor zo ver dat kon allemaal goed ging.

Waar ook niemand mij op voorbereid had was dat je nog een hele placenta hebt. Natuurlijk niet zo groot als een “echte” placenta maar toch wel een behoorlijke hand vol. Deze kwam bij mij na een uur ongeveer denk ik en heb ik er zelf “uit” moeten pakken. De placenta was gelukkig ook in tact (dit kan, net als het kindje trouwens, in het proces ook al kapot gaan en er in stukken uit komen) maar vond ik ook bijzonder om te zien. Mocht je dit dus lezen en zelf een miskraam moeten krijgen ná 12 weken (daar voor is die een stuk kleiner of nog niet eens echt aanwezig) denk hier dan aan want ik had geen flauw idee dat ik nog zo’n grote klomp weefsel zou krijgen.

Ik denk dat het rond 0.30 was dat ik dacht dat het ergste bloeden er wel op zat en ik wilde mijzelf even opfrissen bij de wastafel. Ik had toen nog steeds niet echt gegeten of gedronken namelijk. Echter toen ik aan de wastafel stond voelde ik opeens alles draaien en begonnen mijn oren te suizen en werd ik enorm misselijk. Snel mijn man geroepen en weer op het toilet gaan zitten en daar viel ik flauw. Ik weet niet precies wat er gebeurde maar volgens hem begon ik helemaal te schudden, tong uit mijn mond en was ik compleet van de wereld. Nu is mijn man EHBO-er en niet zo snel bang dus hij kon goed handelen en heeft mij naar ons bed gebracht en me wat dextro en een redbull gegeven en ondertussen het ziekenhuis gebeld. Moest ik toch nog komen… Eenmaal daar helemaal nagekeken, bloed geprikt (mijn HB was toen de miskraam werd vastgesteld 9 dus flink hoog en na de miskraam 6.9 dus wel behoorlijk wat bloed verloren) en weer zo’n ellendige inwendige echo waar ze gelukkig wel direct op zagen dat het kindje en de placenta er uit waren. Het bloedvolume nam toen ook al behoorlijk af en tegen 3.00 mocht ik gelukkig toch naar huis toe.

Het vervolg van de miskraam

De dagen daarna bloed je natuurlijk nog wel, net als na een geboorte maar niet zo heel heftig meer. De week daarop had ik een nieuwe afspraak bij de gynaecoloog en op die echo zag het er helaas nog wel rommelig uit met best wat bloed in de baarmoeder en nog erg verdikte slijmvliezen. Ik kreeg als advies een menstruatie afwachten (wat nog wel 6 tot 8 weken kon duren) en toen knapte er wat in mij want ik zou dan juist op vakantie gaan en ik had al zo veel ellende gehad, ik wilde niet meer wachten. Curettage kan dan ook nog, maar dat wilde ik ook niet dus kwam de gyn met het idee mij een progesteron kuurtje voor te schrijven wat een soort van kunstmatige menstruatie op zou wekken waarbij dan hopelijk toch alles los zou komen. Ik slikte braaf 3x per dag 10 dagen een tablet en inderdaad daarna nam het bloedvolume behoorlijk toe en zag ik inderdaad nog stukjes weefsel en stolsels dus ik hoopte dat dit gewerkt had. Al met al vloeide ik bijna een maand en toen opeens terwijl het eigenlijk zo goed als gestopt was verloor ik wéér stolsels en veel meer bloed. Nu kan je je als je dit alles gelezen hebt wel indenken dat ik het goed zat was, dus ik belde het ziekenhuis en mocht de volgende dag komen voor een echo.

Toch nog een operatie

Tijdens die echo zagen we dat de slijmvliezen nog steeds te dik waren. Er werd opnieuw overlegd over wat hier mee moest en de gynaecoloog van die dag (nummer 5 die ik zag geloof ik) besloot dat dit toch weggehaald moest worden omdat je kans houdt op ontstekingen en dan ben je pas echt ver van huis. Niet via een curettage (waarbij ze met een echo kijken en met een slang weefsel wegzuigen) want naast risico op vroeggeboorte zit je ook nog met kans op verklevingen maar via een hysteroscopie wat eigenlijk een soort van kijkoperatie is waarbij ze met een cameratje in de baarmoeder kijken en indien nodig met een grijpertje weefsel weghalen. Dit gebeurt onder volledige narcose in het ziekenhuis waar ik zit en ze wilden dit binnen een week gedaan hebben en zo mocht ik opeens op dinsdag 4 juli toch nog onder het mes. Ik heb een pesthekel aan narcose omdat ik hier altijd hartstikke beroerd van wordt maar ook daar hebben ze alles aan gedaan om dat te beperken en ik had een ontzettend lief OK team. Ik vroeg de gyn of hij ook direct naar afwijkingen aan de baarmoeder qua stand en vorm wilde kijken omdat dit ook miskramen kan veroorzaken (uit het kader van als je er dan toch bent…) en de operatie slaagde gelukkig en ze konden alles weghalen. Als klap op de vuurpijl werd ik die zelfde dag ook nog eens tante van een prachtig gezond kindje en zat ik toen ik eenmaal wakker was in mijn rolstoel op de verlosafdeling. De verpleegkundige gaf zelf toe dat ze dat nou niet vaak mee maakte ;) Met mijn baarmoeder was trouwens alles oké en ook met het weefsel bleek na onderzoek niks raars te zijn.

Al met al was het echter wel een enorm lange weg en heb ik ruim 5 weken over de hele miskraam gedaan. De echte pijn en het verdriet kwam ook pas goed los toen ze na de operatie zeiden dat het nu echt klaar was. Toen pas besefte ik me wat ik eigenlijk allemaal had mee gemaakt en hoe heftig dit was. Rouw komt in vele vormen zeggen ze, en dat kan ik absoluut beamen. Dit is ook niet iets wat ik denk ik ooit zal vergeten, je komt er wel doorheen maar helemaal weg zal dit nooit zijn. Ik heb een stukje van mezelf verloren, en of dat ooit terug kom… Alleen God weet dat, de tijd zal het ons leren. Zelfs de verloskundige belde mij later nog terug omdat ze dit hele verhaal natuurlijk via mijn schoonzus had gehoord om excuses aan te bieden dat ze het hartstikke verkeerd ingeschat hadden hoe heftig het zou zijn. Want dit is iets wat ik nooit verwacht had mee te maken, en na alles wat ik zelf een beetje hier en daar op wikipedia enzo had gelezen vond ik vooral dat het online overal zo slecht uitgelegd werd. Tuurlijk, elke miskraam is anders en het maakt heel veel verschil of je met 6 weken of met 12 weken een miskraam hebt maar de informatie verstrekking vond ik best wel slecht.

Wat we gedaan hebben met het kindje

Ook iets waar ik met veel vragen over zat is “wat doe je met zo’n kindje?” en misschien vraag jij je dit na mijn hele verhaal ook wel af. In Nederland ben je voor 24 weken niet verplicht om het kindje aan te geven (hoewel dat geloof ik tegenwoordig wel kan/mag) en hoef je het ook niet te begraven op een begraafplaats. Je kunt het in het ziekenhuis laten onderzoeken op wat er mis was (maar dan ben je het meestal wel kwijt), je kunt het gewoon door het toilet spoelen (maar dat vond ik belachelijk, het was immers geen goudvis ofzo) en je kunt het ook zelf ergens begraven waar je wilt. Dat laatste hebben wij er mee gedaan. Als moslims geloven wij dat Adam is geschapen uit klei en aarde en ik vond het niet meer dan logisch om dit kindje ook weer terug te geven aan de aarde. Wij hebben gekozen om het kindje in onze tuin te begraven, samen met de placenta. Het kindje en de placenta hebben we eerst in een steriele pot “bewaard” omdat mijn miskraam natuurlijk pas midden in de nacht klaar was, en dit doe je dan op een koele plek vertelde internet mij. De volgende dag hebben we een gat van zo’n 2 steek diep (ongeveer 60 cm) gegraven en daar alles in gelegd en het toen weer dichtgemaakt. Zo is het diep genoeg dat eventuele dieren het niet kunnen ruiken of er naar gaan graven. De dag van de miskraam had ik al een heel aantal mooie plantjes gekocht voor de tuin om vlindertjes aan te trekken en deze hebben we onder andere op deze plek geplant. We wilden er niet een heel gedenk iets van maken, maar zo zag het er niet zo duidelijk als een omgegraven plekje uit.

Hoe is het nu met mij na de miskraam?

Ondertussen zijn we goed en wel een dikke 2 maanden verder en heb ik natuurlijk wel eens een dipje. Dit heb ik vooral vaak als ik iemand zie die ongeveer even ver als ik had kunnen zijn is, of bij het zoveelste hoera zwanger instagram bericht. Dan voel ik me eenzaam en verdrietig. Ook kan ik mijn man absoluut niet met kleine baby’s in zijn handen zien, dan breekt mijn hart gewoon in 1000 stukjes. Maar los daar van, sta ik er positief en optimistisch in. Ik heb vanaf het begin tegen mezelf gezegd dat dit me niet de kop gaat kosten en dat ik er iets positiefs van wilde maken. Zo heeft deze miskraam mij en mijn man nog veel dichter tot elkaar gebracht en is onze band enorm sterk geworden. Ook de band met mijn zussen is nog hechter, en zo ook die met mijn schoonzus. Van haar kreeg ik afgelopen suikerfeest een lief klein sterretje voor aan een ketting als herinnering voor deze periode, want de baby heb ik altijd mijn ster genoemd. Daarnaast heb ik enorm veel liefde van mensen online ontvangen en merkte ik aan de stroom privé berichtjes dat velen mijn openheid konden waarderen omdat ze het zelf ook eens (en sommigen meerdere malen) meegemaakt hadden en zichzelf herkenden. Daarom heb ik ook deze hele blog geschreven. Ik was toen ik dit nieuws kreeg zo op zoek naar verhalen en herkenbaarheid, maar vond het moeilijk om dit te vinden. Verder zag ik deze miskraam ook als het moment om mijn beenblessure (zenuwontsteking) op te lossen en weer te gaan sporten want in had ontstekingsremmers nodig die ik tijdens mijn zwangerschap niet mocht slikken en nu wel, en daarna heb ik me ingeschreven voor de 8km damloop by night samen met 1 van mijn zusjes en mijn man in september. Goals! De eerste keer 8km heb ik al gelopen dus ik wéét dat ik het kan, en ik ga er voor! Optimisme, positief blijven en proberen te leven en genieten hoe zwaar dingen soms ook zijn, zijn in mijn optiek toch de beste remedie. Love always wins!

Verder ben ik ook voor het eerst weer ongesteld geweest, en is mijn cyclus weer redelijk normaal dus ik zie dit als nieuwe ronde nieuwe kansen. We gaan het gewoon weer rustig aan proberen en ik weet nu dat mijn lichaam dit kan. Ik kan zwanger worden, we matchen met elkaar, en op zich als ik er op terug kijk is het ook zonder al te veel moeite gelukt dus we gaan het gewoon opnieuw proberen en dan heel veel dua (smeekbeden) doen dat het dit keer een gezond kindje en een voldragen zwangerschap mag zijn.

Heel lang verhaal uit eindelijk, en als je het van begin tot einde hebt gelezen dan heel veel liefde voor jou! Ik hoop dat jullie begrijpen waar ik de afgelopen maanden uitgehangen heb, want het was me allemaal nog al wat. Heb je dit ook mee gemaakt en wil je er iets over kwijt maar niet hier op de blog, mijn inbox staat open voor je.

Met heel veel liefs,
Jorien

27 Responses to Persoonlijk: Ik was zwanger

  • Lieve, lieve meid. Ik leef zo ongelooflijk met je mee. Volg je al een tijd, maar altijd in stilte. Nu zit ik hier met de tranen in mijn ogen. Wat een intense en heftige periode heb je meegemaakt. Wat prachtig dat je jullie kindje hebt kunnen vasthouden, kunnen zien. Maar wat een beproeving. In shaa Allah in de toekomst gun ik jullie een gezonde en voldragen zwangerschap. Voor nu hoop ik dat het een plekje in je hart kan krijgen, een scheurtje zal het altijd blijven! Veel liefs x

  • Lieve Jorien,

    Ik wens jou en je man heel veel sterkte en sbar toe inschAllah! Moge Allah swt het voor jullie vergemakkelijken in deze moeilijke tijd en jullie verblijden met al het mooie!

    Liefs,
    Fatima

  • Je bent een topper. ????????

  • Lieve Jor,
    Daar lig in dan op mn bedje in Bosnie. Even de tijd genomen om het te lezen. Alhoewel ik het samen met je heb meegemaakt. Voelt het weer heel pijnlijk voor me. Tranen rollen over mijn wangen. En ik kan me maar al te goed voorstellen hoe pijn en leeg je jezelf voelt. Het haalt een stukje van jou weg. Een deeltje van jou, je hartje je sterretje.. je eerste kindje! Moge Allah swt je bijstaan en een gezonde zwangerschap geven amin. Ik hou van jou. Heel veel x

  • Ik wens jou en je man veel sterkte toe. Ik vind het heel verdrietig om te lezen maar ik vind het ook fijn om te lezen ik maar op dit moment hetzelfde mee, ik ben zwanger van een tweeling en heb 6 weken echo gehad er waren hartjes te zien en we waren super blij en vonden het zo speciaal dat het een 2ling was.
    Met de 8 weken echo was er geen hartslag meer te zien van bijde en ze waren al 1 week overleden . Ik moet aankomende donderdag naar het ziekenhuis voor curretage,. Ben erg zenuwachtig ervoor. Ik volg je blogs al heel lang en ik voel erg met je mee vooral ik nu hetzelfde mee maak. Nogmaals veel sterkte

    • Enorm veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd????

    • Aaah lieverd wat ontzettend rot dat je dit zo mee moet maken. Ik wens je heel veel kracht en liefde toe voor donderdag en heel erg veel sterkte voor de periode daarna. Mocht je behoefte hebben aan steun mag je altijd een berichtje sturen. Moge Allah het voor jou vergemakkelijken en ons snel een gezond kindje schenken ameen.

  • Ik vind het zo mooi en sterk van jou dat je dit deelt. Op het internet zijn er echt veel te weinig verhalen of herkenning. Zelf zocht ik er ook naar destijds, maar niks gevonden.

    Ik ben Allah swt dankbaar dat jij op dat moment in je leven je zo omringd voelde door liefde en steun. Dat is iets wat ik naar mijn gevoel wat heb gemist.
    Veel mensen om mij heen gaven goed bedoelde adviezen als: ach ja, iedereen maakt het wel eens mee of is niet zo erg, je was maar 10 weken, was nog maar een klompje (vond ik zo onbeschoft).

    Hamdlh heb ik erna 2 gezonde en prachtige jongens gekregen, maar toch blijft het verdriet ergens diep in mij hangen. Elke keer is het enorm pijnlijk wanneer er een dokter vraagt hoeveel zwangerschappen ik heb gehad en ik moet antwoorden: 3 zwangerschappen, maar 2 kinderen. ????

    Het is iets wat ik nooit zal vergeten, mijn eerste bevalling, mijn eerste kindje. Ondertussen vloeien de tranen nogmaals alsof het gisteren was gebeurd, ondanks dat het al 6 jaar geleden is.

    Dikke knuffel en moge Allah swt jullie omringen met liefde.

  • Salaam Jorien,

    Ook ik ben een stille lezer ik lees al jaren je blog.
    Ik heb echt met volle ogen jouw verhaal gelezen, ik heb tegen mijn tranen moeten vechten, vind het zo verschrikkelijk voor jullie maar alles is met een reden.InschaAllah dat je volgende zwangerschap voldragen mag zijn en dat jullie inschaAllah een prachtig en vooral een gezond kind mogen krijgen.
    Veel sterkte lieverd.

  • Lieve Jorien, ook ik heb een tweeling van 13 weken verloren het was verschrikkelijk.. het heeft jaren geduurd voordat ik over het verdriet heen ben gekomen.Nu 6 jaar laten heb ik een prachtige zoon en een 2ling 2 meiden. Allah is groot geef de moed en hoop niet op

  • Stiekem een klein traantje. Niet alleen van herkenning, maar vooral omdat jouw verdriet zo tastbaar is. Ik hoop dat je snel weer een kindje mag dragen en dat dit verdriet een plekje mag vinden. Sterkte en een dikke knuffel voor jou! En bedankt ook dat je hier over schrijft. Ik weet zeker dat je hier veel vrouwen mee zult helpen!

  • Salam alikoum Jorien,
    Ik volg je blog al een tijd en vind je een super inspirerende vrouw.
    En ik vind het heel naar voor je wat je hebt meegemaakt en wens je daarom al het geluk en liefde die er bestaat allah swt weet wat het beste is en ik vind het heel dapper van je hoe je er mee omgaat en dat je er openlijk over praat.

    Heel veel sterkte en heel veel liefde toegewenst!

    Veel knuffels,
    Larissa

  • Lieve Jorien,

    Heb je verhaal gelezen met n brok in me keel. Zoveel verdriet en herkening.

    Heb na lange tijd proberen ook een miskraam gehad, met 7 weken hamdl. En ben er nu nog soms verdrietig over. Vond het ook erg dat er zo weinig begrip is. Ja, je was maar 7 weken. Ja, je weet nu dat je tenminste zwanger kan raken. ZIe het positief in.
    Zulke opmerkingen kreeg ik te horen en die duwden me gewoon verder een donker gat in.
    Ook ik ging naar ervaringen op internet zoeken maar vond weinig.

    Ben ongeveer 5 maandjes na de miskraam opnieuw zwanger geraakt hamdoelillah maar hele zwangerschap droeg ik de angst en donkere wolk van me miskraam met me mee. Bij elke pijnscheut of gek gevoel of vochtverlies werd ik panisch en snelde ik naar de vk.

    Ik wens jou en je man heel veel sbar en sterkte toe.
    in sha allah was dit de enige beproeving. in sha allah n voldragen gezonde zwangerschap.

    stevige knuffel

  • Het enige wat ik op dit moment kan doen is huilen.. moge Allah ta3ala je heel veel sabr en een mooie voldragen zwangerschap schenken,ameen. Jouw ervaring lijkt heel veel op de mijne, Ik heb in het begin van dit jaar hetzelfde meegemaakt en weet als geen ander wat je hebt moeten doorstaan en hoe je je hebt gevoeld. dankjewel voor je mooie tekst, ondanks dat het me veel pijn doet, word ik er op de een of andere manier ook rustig van. Moge allah ta3ala jullie bijstaan, ameen.

  • Lieve Jorien,

    Wat verschrikkelijk voor jullie zeg, wat zijn jullie door een heftige periode gegaan….
    Ik hoop dat Allah jullie zal zegenen met 1 of meerdere kinderen.
    Wat knap dat jij je verhaal zo kan delen zeg!
    Ik hoop dat ik dit nooit hoef mee te maken.
    Heel veel sterkte!

  • Ik vind dit zo verdrietig om te lezen. We volgen elkaar online al een hele tijd en dan lees je toch een heleboel van elkaar. Mooie dingen, maar ook verdrietige dingen. Ik ben dan ook oprecht verdrietig over hetgeen jullie meegemaakt hebben, wat jij hebt meegemaakt. Heel knap dat je jouw verhaal met ons deelt. Ik hoop van harte dat je heel snel weer een kindje mag dragen en dat dit verdriet een plekje zal krijgen. Ik wens je heel veel liefde en een dikke knuffel toe.

  • Diep respect dat je dit zo mooi en eerlijk hebt geschreven..k kreeg tranen in mn ogen..k heb zelf een dochtertje jumanah van 11mnd en bij ons duurde t een paar jaar voordat ik zwanger werd..dus k weet dat niks van zelf sprekend is..maaar pfff wat heftig dat je jou mooie sterretje toch even in je lichaam hebt gehad en wat zwaar dat je dit hebt mee gemaakt..maar ik ben ervan overtuigd dat Allah swt je een ander mooi sterretje zal geven..ook al zal je dit sterretje nooit meer vergeten..mijn gebeden zn voor jou en je man t is je zo gegunt..inshallah zien we over een tijdje goed nieuws op je blog! Wees positief! Alles is geschreven..

  • Lieve Jorien,
    Wat een heftig verhaal en heftige gebeurtenis. Ik vind het zo knap hoe je dit hebt opgeschreven en dat je dit deelt. Het klinkt raar, maar het is fijn om dit zo te lezen.. de waarheid en alles van a tot z. Dit blijft vaak toch achter gesloten deuren, maar als vrouwen kunnen we veel van elkaar leren en kan dit ons sterker maken.
    Ik vind het zo mooi om te lezen dat je lieve mensen om je heen hebt die je steunen. In sha Allah mag je gauw moeder worden.
    Liefs sara

  • Heel veel sterkte met dit grote verlies.
    En hopelijk zal Moeder Natuur zal jullie binnenkort verblijden met een nieuw mooi wondertje.

    Veel liefst Adriana

  • Lieve Jorien,
    ik volg je al jaren (sinds je nog in Meppel woonde zelfs!) en ondanks dat ik niet zo vaak comment lees ik al je posts. Wat ontzettend heftig wat je hebt meegemaakt de afgelopen maanden, ik zit het met tranen in mijn ogen te lezen. Ik wens je heel veel liefde en sterkte in de komende tijd, en natuurlijk dat jullie, wanneer de tijd er rijp voor is, vol vertrouwen opnieuw het avontuur aan durven te gaan. Heel veel liefs Desiree

  • Lieve Jorien, as-salamoe aleikum,
    Ik heb het uiteindelijk durven lezen en wens je veel sterkte en kracht. Ik vind het supergoed van je dat je dit post. Ik heb het helaas meerdere keren mee moeten maken (13 keer zwanger, maar helaas maar 2 levende kindjes mogen krijgen) en heb destijds veel te weinig info en begrip ervaren. Ik hoop van harte dat je het een plekje kunt geven. Gun jezelf daar alsjeblieft de tijd voor. Helaas weet ik ook uit ervaring dat het je als je doordendert later extra raakt en je het toch een keer moet verwerken. Allah geeft ons niet meer dan we dragen kunnen, maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk is. Ik wens je veel kracht.
    Liefs en salaam, Amna

    • Wa alaikum salaam lieve Amna, subhanAllah wat heftig moet dat voor jou geweest zijn! Alhamdulillah dat Allah jullie toch twee gezonde kindjes heeft geschonken maar verder een enorme beproeving. Dankjewel voor je comment. Veel liefs, Jorien

  • Lieve Jorien

    Moge Allah jou en je man een gezond kindje geven in shaa Allah ameen??
    Vind het heel sterk van je dat je dit verhaal hebt gedeeld en hoop dat je hiermee een steun kan zijn voor vrouwen die dit helaas hebben meegemaakt….
    Je bent een sterke vrouw en ik wens jullie veel liefde en een liefdevol gezond gezin ameen

    Veel liefs,

    Larissa

  • Wat een aangrijpend verhaal. Ben er helemaal stil van lieve Jorien! Ik heb het nu pas kunnen lezen. Het is ontzettend heftig wat jij hebt doorstaan, en tegelijkertijd lees ik ook zoveel kracht en liefde in hoe je ermee bent omgegaan. Wat mooi dat je jullie kindje hebt begraven dichtbij jullie. Moge Allah over jullie allen waken. En alhamdulillaah, wat ben jij gezegend met zoveel lieve familie en vrienden om je heen, zo mooi om te lezen!!

    The Messenger of Allah (??? ???? ???? ????) said, “By the One in Whose hands is my soul, the miscarried fetus will drag his mother to paradise by his [umbilical] cord if she was patient [with the miscarriage], hoping to be rewarded.”

  • Hi,

    Wat enorm verdrietig dat jullie je eerste kindje zijn verloren.

    Ook wij zijn ons tweede kindje verloren, omdat het op de verkeerde plek ingenesteld was. Ik ben met spoed geopereerd, omdat mijn eileider gescheurd was.
    Ruim twee jaar erna hebben we ons derde kindje gekregen (uiteindelijk via IVF).

    Het was en blijft heftig en nog steeds ben ik er af en toe verdrietig om.

    Geef het tijd en ik hoop dat jullie wens uit gaat komen.

    Liefs

    Annelies

  • Lieve Jorien,
    Ik zie dit bericht gewoon nu pas! Wat vreselijk voor je! In Sha Allah mag jij wanneer het jullie tijd is, een gezond kindje dragen. Ik denk aan je! Een hele dikke knuffel uit Frankfurt!
    Liefs, Essma

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *