Welkom op Tres-Adorable.com, mijn eigen plekje op het internet. Mijn naam is Jorien, ik ben 27 jaar, getrouwd met mister G en samen met onze 2 poezen wonen wij in 't Gooi. Op deze blog schrijf ik over alles wat mij bezig houdt. Fashion, beauty, food, lifestyle en fotografie zijn een aantal van dat soort onderwerpen. Tevens ben ik bekeerd tot de Islam en daar lees je dan ook regelmatig iets over. Eigenlijk schrijf ik over alles wat de vrouw van nu leuk vindt. Moslim of niet, je bent hier hartstikke welkom dus neem een kopje thee, klik rond en lees! Als je meer over mij wilt weten, kijk dan ook even op de about pagina.

Liefs,

Volg Mij
Bloglovin’
TRES ADORABLE.com - just my daily life
Instagram
PR/Contact
Voor samenwerkingen met PR bedrijven of webshops welke passen bij datgene waar Tres-Adorable voor staat en past bij het imago van de website kan je kijken op de contact pagina voor bedrijven.

Voor overige vragen over mij en/of mijn website kan contact opgenomen via de contact pagina of een e-mail gestuurd worden naar tresadorable.com@gmail.com
Nieuwsbrief Aanmelden

Het archief

Mijn Bekering

Video ❤ Vertellen Dat Je Moslim Wilt Worden

Het is toch iets waar ik, naast vragen over het dragen van een hoofddoek, regelmatig mailtjes over krijg. De vraag over hoe je aan je ouders (of andere mensen die je lief hebt) moet vertellen dat je moslim wilt gaan worden. Dat je je wilt bekeren dus. Zelf heb ik dit 8 jaar geleden ook moeten doen en mijn zusje zei laatst nog “dat deed je niet bepaald subtiel.” Dat klopt, maar dat was ook omdat ik totaal niet wist hoe het moest…

VertellenMoslim Verder lezen

Mijn Bekering: And They Lived Happily Ever After

Op verzoek van velen, vandaag weer eens een blog gewijd aan mijn bekering. Eigenlijk heeft deze blog niet super veel met bekeren an sich te maken, maar wel met iets wat de meeste bekeerlingen toch binnen een niet al te lange tijd na hun bekering mee maken, trouwen. Vraag je je af waarom? Lees dan eerst mijn vorige blog “Over trouwen enzo deel 1” eens, that will explain a lot. Vandaag zal ik het over het moment hebben dat ik zelf ging trouwen.

MijnBekering

Verder lezen

Mijn Bekering: Over Trouwen Enzo Deel 1

MijnBekering
Trouwen, laten we het daar vandaag eens over hebben. Dit is namelijk ook iets wat als bekeerling totaal anders is/wordt dan hoe jij het je waarschijnlijk als klein meisje had voorgesteld. Islamitisch trouwen is namelijk totaal iets anders dan “gewoon” trouwen. Ook de hele aanloop naar een huwelijk is een ander verhaal omdat je elkaar niet zo kent als dat het gemiddelde stel elkaar al kent doordat ze een poos verkering hebben, afspraakjes hebben gehad en misschien wel hebben samengewoond. Benieuwd hoe dit allemaal in elkaar zit? Vandaag vertel ik je meer! Het is deze keer misschien iets minder persoonlijk, maar dit is omdat mijn man het niet prettig vind als ik ons persoonlijke verhaal op internet zet, vandaar dat ik het iets algemener hou. Ook doe ik dit omdat ook veel van mijn lezers helemaal geen moslim zijn, en dit sowieso niet kennen.

Toen ik eenmaal moslima was, vroegen mensen mij heel vaak “of ik nou dan werd uitgehuwelijkt” dus laat ik daar mee beginnen. Uithuwelijken in de Islam bestaat niet, mag niet, punt. Je mag als ouder wel je kind aan een man of vrouw van jouw keuze voorstellen, maar de persoon om wie het gaat heeft altijd het recht te weigeren indien hij of zij niet wil. Het huwelijk is een mooi en vrijwillig iets, niet iets wat moet worden opgedrongen. Het wordt me nu overigens nog wel gevraagd, maar dan of ik mijn kind zou uithuwelijken. Hier kan ik heel kort over zijn, nee dit zouden wij nooit doen.

Dan nu terug naar het trouwen gebeuren. Op het moment dat ik de Islam omarmde wist ik dat dit ook niet het zelfde zou zijn als dat ik het ooit in mijn hoofd had. Ik ben opgegroeid met het idee dat je elkaar leert kennen, verkering krijgt, afspraakjes hebt, al een hele tijd samen bent en misschien ook al wel samen woont en dan ga je trouwen. Of, als je dat niet wil, niet. Je kunt natuurlijk ook gewoon samen blijven zonder huwelijk. Binnen de Islam is dit heel anders en ik kan me goed voorstellen dat je als nieuwe bekeerling denkt, hoe ga ik dit nou weer voor elkaar krijgen?

Maar hoe gaat dat dan? Laten we beginnen met het leren kennen. Binnen de Islam is het zo dat het niet toegestaan is een relatie te hebben buiten een huwelijk om. Je hebt als moslim(a) dus geen tijd van verkering en daten. Daarnaast is het tevens ook niet toegestaan om samen te zijn met een man (of als man met een vrouw) die niet jouw mahram is. Maar wat is dat dan? Mahaarim -meervoud van het woord mahram- zijn personen met wie je niet kunt trouwen, en de persoon met wie je getrouwd bent valt hier ook onder. Voor de vrouw zijn dit: haar man, haar vader, haar opa, haar broer, haar ooms (alleen de broers van haar vader of moeder, niet de aangetrouwde ooms), haar schoonvader, haar zonen, de zonen van haar echtgenoot (als hij al eerder getrouwd geweest is) en de zonen van haar broer of zus. (Vergeet ik iets? Vul me aan :D ) Voor de man is dit eigenlijk het zelfde, maar dan de vrouwelijke varianten van wat ik net benoemd heb. Zoals je dus kunt lezen staat hier haar man, niet haar vriendje/verloofde. Zolang je nog niet getrouwd bent mag je dus niet alleen samen zijn met een jongen/man in wie je eventueel interesse hebt om mee te trouwen.

Weddingfunny

Hier moest ik even om lachen, want dit is wel een manier waar op het zou kunnen gaan technisch gezien.

Hoe leer je dan iemand kennen, als je niet alleen een persoon van het andere geslacht mag zijn? Aller eerst het vinden van iemand met wie je eventueel zou willen trouwen. Dit is ook al een vak apart. Ben je een geboren moslima dan gaat het vaak wat gemakkelijker. Het is dan normaal dat wanneer jij op een leeftijd bent dat je zou willen en kunnen trouwen er mannen met hun ouders/familie langs komen om kennis te maken. Vaak word je dan wel gezien op bruiloften van anderen, of hebben ze iets over jou gehoord en willen ze je leren kennen. Als bekeerling is dit heel anders, maar ook voor bekeerlingen is het wel mogelijk om een goede man te vinden. Ik heb eens rondgevraagd onder mijn eigen bekeerde vriendinnen en kennissen en de meeste (including myself) hebben hun man via via leren kennen. Vaak heb je wel een vriendin die aan haar man kan vragen of er nog ongehuwde broeders zijn met wie jij kennis zou kunnen maken. Verder kun je indien je dit niet hebt ook in de moskee bij de vrouwen aangeven dat je zou willen trouwen. Dat zijn toch wel de twee manieren die je het meeste hoort. Wat je ook nog wel eens hebt is dat er mailtjes rondgaan dat iemand op zoek is naar een huwelijkskandidaat, maar persoonlijk vind ik dit geen fijne manier omdat ik graag goede informatie heb over wie iemand is en dat krijg je zo niet echt.

En dan het kennismaken, want dat doe je dus niet gezellig één op één zoals je dat voordat je moslima was misschien wel zou doen. En tja, waarschijnlijk ga je ook niet je ouders of je opa en oma meevragen naar zo iets als dit. Wat ik zelf het prettigste vond is om bij de kennismakingsgesprekken het stel wat jou ook heeft voorgesteld aan deze man te vragen om er bij te zijn. Natuurlijk hoeven zij niet met hun neus op jullie gesprek te zitten (hoewel dit voor de eerste kennismaking wellicht wel fijner is) maar zij zijn wel in de zelfde ruimte aanwezig. Wat natuurlijk ook kan bijvoorbeeld bij een tweede of derde gesprek is dat jullie een eindje gaan wandelen waarbij zij achter jullie aanlopen. Je hoeft namelijk niet direct bij de eerste kennismaking te beslissen of je met deze persoon wil trouwen! Alhoewel ik ook vriendinnen heb die het tijdens hun eerste kennismaking al zeker wisten, maar het hoeft niet. Zelf wist ik het overigens de tweede of derde keer dat ik mijn man zag ook al zeker, en dit gold ook voor hem gelukkig. Je kunt gewoon de tijd nemen om elkaar te leren kennen. Tijdens dit soort kennismakingsgesprekken stel je elkaar heel gericht vragen om er zo achter te komen hoe iemand is, wat iemand wil en hoe iemand over bepaalde dingen denkt. Meteen de real deal dus! Na mate je elkaar beter leert kennen is er natuurlijk oom ruimte om gewoon leuk te babbelen, maar vaak ben je dan al op een punt dat je behoorlijk zeker van elkaar bent want anders is het best ongemakkelijk om zo gezellig met elkaar te kletsen. Natuurlijk kun je het na een eerste kennismaking ook gewoon zeggen/via via doorgeven als je deze jongen niet leuk vindt. Of misschien krijg jij wel te horen dat hij jou niet leuk vindt. Zie dit niet te zwaar, want blijkbaar was hij dan niet voorbestemd voor jou. Het is misschien heel moeilijk om dit aan te geven, maar beter eerlijk zijn dan in een moeilijke situatie verwikkeld raken. Twijfel je? Geef het dan wat tijd. Overdenk het allemaal eens, heb misschien nog eens een gesprekje of stel via via wat vragen. Aller belangrijkste; zoek je hulp bij Allah en bid om meer duidelijkheid.

Verder vind ik het zelf heel belangrijk om als bekeerling je goed te laten informeren over je eventuele aanstaande echtgenoot. Het is zeker niet raar om aan de vriendin via wiens man je deze jongen kent ook vragen te stellen over jouw aanstaande zodat zij die aan haar man voor je kan stellen. Stel zelf ook tijdens de gesprekken duidelijke vragen en laat je niet afschepen met vage antwoorden, want mocht je echt met deze persoon trouwen dan wil je natuurlijk wel goed weten waar je aan toe bent. Vind je het eng om deze vragen te stellen dan kun je ze ook opschrijven en ze laten stellen door de persoon die bij jullie gesprek zit. Mocht je ook met elkaar e-mailen dan kun je hier ook vragen stellen die je misschien niet in het echt durf te ragen. Doe dit echt, want je zit immers als alles goed is voor de rest van je leven aan je man vast. ;) Kijk ook of je hem echt leuk vindt want los van of het een goed persoon is qua Islam en persoonlijkheid wil het oog ook iets. Hier is niets mis mee, want geloof me de man zal ook naar jou kijken of hij jou aantrekkelijk vindt. Natuurlijk is het als moslim goed om enige schaamte te hebben en elkaar niet continue aan te kijken als je geen mahram van elkaar bent maar wees ook niet zo verlegen dat je helemaal niet kijkt. Je moet immers wel een beetje weten wat voor vlees je in de kuip hebt. ;) Wanneer je dan op het punt bent dat je elkaar en leuk vindt, en het goed zit met wat voor verwachtingen je van elkaar hebt en hoe je je huwelijk ziet, dan is het ook tijd om te praten over het daadwerkelijke trouwen. Wanneer gaan je kennismaken met de rest van elkaars familie? En wanneer jullie families met elkaar? Wanneer gaan jullie daadwerkelijk trouwen en so on. Maar hier over later meer. :muslima:

Weddingg
En wat veel moslims zich nu afvragen: En hoe zit het dan met de liefde? Nou, geloof het of geloof het niet maar wanneer je met elkaar in gesprek gaat, en dit serieus wordt komt de verliefdheid vaak zomaar mee. Ik had zelf never nooit niet verwacht dat ik verliefd zou worden op een man die ik, voor mijn Nederlandse normen, amper kende. In mijn geval was het ook nog eens zo dat mijn hoofd niet eens stond naar trouwen. Ik wilde helemaal nog niet trouwen, en dat hele kennismaken vond ik ook maar een stom idee, en ik was bang dat het één of andere idioot zou zijn met rare verwachtingen van mij. Geen idee waarom ik het dan toch gedaan heb maar in the end I’m glad I did. :deepinlove: Ik kan oprecht zeggen dat ik toen ik mijn man leerde kennen ik iedere keer meer verliefd op hem werd, en dat terwijl ik dacht dat het onmogelijk was. Vanaf dat wij met elkaar spraken was er direct een klik, en eigenlijk vonden we elkaar direct leuk. Like it was meant to be. Oké ik wil niet the cheesy worden en mijn punt is denk ik wel gemaakt en dat is dat dit echt gewoon mee komt wanneer je je hart hier voor open stelt.

Oké, ik denk dat dit wel in een notendop was hoe elkaar leren kennen gaat wanneer je een (bekeerde) moslima bent. Natuurlijk zijn er veel variaties op en kan ik ook nog veel meer vertellen maar dan wordt het zo langdradig. Ik zou het ook ontzettend leuk vinden als er andere moslima’s zijn die misschien kort willen vertellen hoe ze hun man hebben leren kennen, want mijn verhaal is natuurlijk niet bindend. Sommigen zijn hun man gewoon tegen gekomen, hebben misschien wel een relatie gehad of hebben elkaar gewoon totaal anders leren kennen. Dit is één van de manieren waarop het kan, maar er is natuurlijk geen lijn van wat het beste is. Als het maar netjes en Islamitisch correct gebeurd kan er natuurlijk heel erg veel.
Volgende week insha’Allah ook aan jullie vertellen hoe trouwen op de Islamitische manier gaat. Dit heb ik voor vandaag er nog maar even bij weggelaten, omdat het anders wel een heel lang verhaal zou worden.

Bron plaatjes: weheartit.com

Mijn Bekering: Het Moment Dat Ik Mijn Hoofddoek Ging Dragen

MijnBekering
Een dikke dag later dan jullie van mij gewend zijn, maar dat kwam doordat ik een beetje drukjes was. Vandaag wil ik met jullie een heel ander deel van mijn bekeringsverhaal delen, ik ga namelijk een jaar vooruit in de tijd, en vertel jullie vandaag over het moment dat ik ook aan de buitenkant er als moslima uit zag, en ik mijn hoofddoek ging dragen. Hoe is dit gegaan? Ging het van het ene op het andere moment? Ik vertel je mijn verhaal.

Zoals ik vertelde, had ik voordat ik de Islam omarmde en in de tijd dat ik er al wel mee bezig was helemaal niet de intentie ooit een hoofddoek te gaan dragen. Ik vond dat zo iets raars, ik had nooit gedacht dat er een dag zou komen dat ik het zou omarmen en nooit meer los zou laten. Toch gebeurde dat. Het was ongeveer een maand of 3/4 na mijn bekering dat het zowel mij als mijn omgeving begon op te vallen dat ik me meer bedekt ging kleden. Broeken werden altijd met een jurkje of een rok er over gedragen, mouwen werden lang en blousjes hoger gesloten. Eigenlijk had ik dit zelf niet zo door, maar ik voelde me er goed bij en eigenlijk ging het heel erg onbewust. Ik vond het niet gepast om als moslima me nog heel erg kort te kleden. Dit was immers niet iets wat de Koran voorschrijft, en ik voelde me er goed bij me wat ingetogener en bedekter te kleden.

Maar goed, door me wat bedekter te kleden droeg ik natuurlijk nog geen hoofddoek. Toch kwam de wens dit ook te doen wel af en toe ik me op. In het begin begreep ik daar ook niets van, maar hoe meer ik me in de materie rondom de hoofddoek verdiepte (zie ook mijn blog over waarom ik een hoofddoek draag) hoe meer mijn hart er naar verlangde. Eigenlijk was mijn grootste rem op dit moment mijn familie. Want ze accepteerden nu wel een beetje dat ik moslima was, maar een hoofddoek was nog een grote ver van onze bed show zeg maar. Daar rustte echt een taboe op. Ik had het er wel eens over gehad thuis, maar ik kreeg dan altijd wel duidelijk te horen dat dit niet iets was wat gewenst was. Dus ja, ik schoof het steeds maar voor me uit tot mijn hart er niet meer tegen kon. Ik wilde dit, dus ik ging het doen, ik moest het doen voor mezelf.

Met lood in mijn schoenen kwam ik in een weekend ergens in januari/februari bij mijn moeder. Mam zei ik, op 1 september dit jaar begint de ramadan, begin ik in een nieuwe klas en vanaf dan zal ik ook mijn hoofddoek gaan dragen. Nou dat was er uit. Ik zei het terwijl mijn moeder stond te koken en ze reageerde er niet echt op maar ik wist dat ze me gehoord had en ik liet het er maar bij. In de maanden daarna bleef ik het benoemen tegenover mijn ouders en zusjes dat ik dit zou doen en in mijn eigen huis experimenteerde ik met stijlen en hoe ik überhaubt die hoofddoek om moest doen.

In de maanden daarop werden mijn broeken van skinny steeds losser, de rokjes er over steeds langer en al met al ik steeds bedekter. En toen kwam er dat moment dat ik mijn hoofddoek echt droeg. Ik geloof dat het al iets voor mijn deadline van 1 september was dat ik officieel in mijn eigen woonplaats met hoofddoek door het leven ging. Het was toen zomervakantie en doordat ik dus verder niet veel bekenden tegen kwam kon ik zelf wennen aan hoe dit gevoel was. Voor mij was dit echt een opluchting, want mijn hart verlangde enorm naar dit moment.

En toen ging ik er mee naar huis. Waar ik mijn hoofddoek thuis helemaal om mijn hals en over mijn borst heen droeg, durfde ik dit niet naar huis. In de trein, één station voor mijn eindpunt veranderde ik mijn hoofddoek in een piratendoekje, omdat ik bang was dat mijn ouders anders echt boos zouden worden, en ik wilde het voor hen niet al te moeilijk maken. Mijn moeder haalde me op van het station en tja, wat kan ik zeggen… Het was donker, maar het viel toch alles behalve goed. Het enige wat mijn moeder, duidelijk geïrriteerd, zei was “Je hebt het toch gedaan he.” Thuis natuurlijk mijn vader er ook bij, die ook aangaf dat hij mijn keuze niet begreep en betreurde. Dat deed pijn, want waar ik er zelf zo gelukkig van werd vonden zij het vreeslijk. In die tijd was het dus ook nog zo dat ik direct in de gang mijn hoofddoek af deed, en deze pas als aller laatste weer om deed, omdat ik me tegenover mijn ouders toch wel heel ongemakkelijk voelde. Mijn zusjes waren gelukkig milder. Mijn middelste zusje vond het niet heel tof, maar maakte er ook zeker geen probleem van en mijn jongste zusje zou het een zorg zijn. Die vond het eigenlijk wel prima. Ik hoorde eens dat ik, met piratendoekje toen nog, haar op ging halen van school en er twee meisjes in de school over mij (ik zat op het schoolplein) stonden te smoezen. Mijn zusje ving dit op en die is daar op af gestapt of ze iets moesten weten, want ja ik was haar zus en ja ik was moslim. Problemen mee? Ik moet glimlachen als ik me dit weer herinner want jong als ze was, was ze ook ontzettend stoer als het hier om ging. Zij was ook de persoon die zei, wanneer ik met haar naar een andere stad ging, “Doe je hoofddoek maar normaal hoor, gewoon om je nek. Staat veel mooier!”

Na een aantal weken een piratendoekje gedragen te hebben, voelde ik me hier toch niet goed bij want dit deed ik thuis dus helemaal niet. Thuis droeg ik een lange rok, en mijn hoofddoek vrij “groot” tot ruim over mijn borsten heen. Ik zat zelf heel erg te stressen hoe ik hier mee bij mijn ouders moest komen, toen mijn moeder opeens zelf bij me kwam melden dat ze liever had dat ik mijn hoofddoek normaal droeg. Mensen hadden haar nu namelijk gevraagd of er iets mis met me was, en of ik misschien ziek was? Als ik mijn hoofddoek normaal zou dragen kon ze tenminste zeggen dat ik moslima was. En zo geschiedde.

De rest van mijn familie reageerde eigenlijk net als op het nieuws van mijn bekering heel normaal op mijn hoofddoek. Wederom was er mijn fantastische oma die toen ik voor het eerst naar een familieaangelegenheid kwam met hoofddoek iedereen duidelijk maakte dat ze daar niet lollig over moesten doen, en dat gewoon moesten accepteren. Verder waren de reacties heel divers. Op school bijvoorbeeld herkende niemand bij, omdat op een enkeling na niemand wist dat ik moslima was. Mensen waren stomverbaasd toen ze er achter kwamen dat ik die gesluierde dame was. Op mijn opleiding heb je geen moslima’s, en in het gebouw waar ik zit op mij na ook geen hoofddoekjes dus de eerste tijd was ik een hele happening. Mijn klasgenoten wilden me van alles vragen en ik heb de eerste weken echt ontzettend veel vragen beantwoord. Heel leuk, want zo was er direct ook heel veel begrip en respect voor mijn keuze. Negatieve reacties heb ik gelukkig nooit veel gehad. Wel eens een domme opmerking van een dronken idioot op een fiets, of een zogenaamde feministe, maar niet echt keiharde ruzies of scheldpartijen waar mensen vaak bang voor zijn, of wat je soms hoort.

Vanaf het moment dat ik mijn hoofddoek ben gaan dragen, voelde ik me eindelijk heel gelukkig en compleet. Het is iets waar ik helemaal in gegroeid ben, en er is nooit een moment geweest dat ik getwijfeld heb of baalde dat ik deze keuze had gemaakt. Mijn hoofddoek hoort echt helemaal bij mij, en ik zou niet meer zonder willen. Alhamdulillah. (alle lof is aan God)

Volgende week zal ik, insha’Allah, het hebben over een ander “groots” moment mijn leven, namelijk trouwen! Hoe gaat dat nou als moslima, en hoe vind je als bekeerling nou een geschikte man? Met behulp van enkele andere moslima’s vertel ik over hoe dit gaat, en hoe dat allemaal werkt.

Mijn Bekering: Opgenomen Worden In De Groep

MijnBekering
Nadat ik jullie vorige week heb verteld hoe het verder met mij ging na mijn shahada is het verhaal natuurlijk nog niet afgelopen. Want, ik was dan wel moslima maar ik was ondertussen nog wel super alleen. Ik weet dat veel andere net bekeerde meiden dit probleem ook hebben, want hoe kom je nou voor het eerst die moskee binnen? Of hoe ontmoet je andere moslima’s? Vandaag vertel ik jullie hoe het bij mij ging.

Ik was dus bekeerd bij een andere bekeerde moslima/vriendin thuis. Met haar klikte het in het begin wel heel goed, maar na mate ik zelf verder ging met praktiseren werd onze vriendschap wat minder. Waarom doet er niet echt toe, maar laten we het er op houden dat ik verder was dan zij in het loslaten van mijn oude leven. Maar ja, verder kende ik ook geen andere moslima’s dus dan beland je best wel in een soort gat. Hoe leer je dan andere zusters kennen en maak je nieuwe vriendschappen?

Mijn eerste aanknopingspunt was internet. Ik had nooit verwacht dat ik via internet hele goede (allerbeste) vriendinnen zou maken, maar het gebeurde toch. Via een forum voor moslims/moslima’s (ontdekislam.nl/forum) raakte ik op een gegeven moment diep in gesprek met een aantal meiden. Ik was helemaal niet zo van het afspreken maar toch gebeurde het, en ik moet zeggen mijn meest dierbare contacten maakte ik op deze manier. Via internet is het gewoon heel gemakkelijk om andere (bekeerde) moslima’s te leren kennen. Een voorbeeld hiervan is mijn innige vriendschap met Madelon. :happyjump: We leerden elkaar via het forum kennen en direct was er een klik. We zijn natuurlijk beide bekeerde moslima’s, en dat schept sowieso al een band moet ik zeggen. Al snel spraken we elkaar iedere avond op skype, en voor ik het wist ging ik een weekend naar haar toe om bij haar te logeren. Hoe snel kan het gaan? Na dat weekend volgden nog vele afspraken en gezelligheid zoals jullie ook hier op mijn blog wel eens hebben kunnen lezen. ^_^ Ook mijn andere vriendschappen die ik aan dit forum heb over gehouden zijn bekeerde meiden, en met een ieder van heb heb ik een diepgaande band. Sommige ken ik al even lang als dat ik bekeerd ben, en ze zijn me allemaal even lief.

In het midden Madelon, links nog een andere lieve vriendin die ik aan het zelfde forum overhield.

Maar goed, dan wil je natuurlijk ook nog in de ummah (Islamitische gemeenschap) in je eigen omgeving worden opgenomen. Dit vond ik best wel spannend want hier vind je natuurlijk moslima’s in alle vormen en maten. Geboren moslim’s (wat vinden die van mij?) jonge moslima’s, oudere dames. Je vindt ze meestal allemaal bij elkaar in de moskee. Maar, hoe ga je daar nou voor het eerst heen? Wat ik je kan aanraden is om even te googelen of er geen jongerenstichting in jouw plaats zit waar je heen kunt mailen of bellen voor meer info. Bij mij was dit wel het geval en zo raakte ik aan het mailen met een bekeerde moslima die heel veel in de moskee van Breda organiseerde. Haar heb ik uit eindelijk maar mijn probleem (help, ik durf niet naar de moskee!) voorgelegd en zij stelde mij voor om dan eens samen te gaan als er een lezing of een bijeenkomst voor de vrouwen was. Dit is wat het voor veel mensen een stuk gemakkelijker maakt, samen met een vriendin of andere moslima gaan. Ik raad iedereen wel aan om te gaan op een moment dat er echt iets te doen is in de moskee, dus niet wanneer het gewoon tijd is voor het gebed want dan zijn mensen snel weer weg en heb je niet tijd om te praten of met mensen kennis te maken. De reacties in de moskee waren ook heel anders dan ik me had voorgesteld. Ik was een beetje angstig dat mensen van alles over me zouden zeggen, of dingen van me zouden vinden maar niets bleek minder waar. Over het algemeen (rotte appels daar gelaten) vinden andere moslima’s het fantastisch om een bekeerling te zien! Ze vinden je vaak heel bijzonder, ontzettend uniek en willen van alles van je weten. Bereid je hier dus ook op voor, want er wordt waarschijnlijk van alles aan je gevraagd. Waarom heb je voor de Islam gekozen? Hoe ben je gaan praktiseren? Wat vinden je ouders? Hoelang ben je al bekeerd? Ben je getrouwd? (vinden ze ook altijd heel interessant ;) ) en ga zo eigenlijk maar door. Verlegen meisje als dat ik was, klapte ik hier eerst even heel erg van dicht maar vaak zijn er wel jongere meiden of een vriendin die wat van je over wil nemen. Deze “opdringerigheid” is me in alle moskeeën waar ik tot op heden ben geweest gewoon heel normaal, en je moet het ook niet te zwaar of negatief opnemen maar gewoon als ontzettend enthousiast interesse.

Bekering7Mijn eigen “hometown” moskee tegenwoordig. ;)

Mensen vragen zich ook wel eens af of geboren moslims je niet “raar” vinden. Nee! Geboren moslims zijn vaak een beetje jaloers op je. Jij bent als nieuwe moslim namelijk helemaal “vers” en hebt nog een hele open weg voor je. Je hebt nog geen zondes gemaakt, en bent echt door Allah op zijn weg geleid. Zo zien zij dat. Zij zijn zelf als moslim geboren en opgevoed maar jij hebt echt voor de Islam gekozen en zelf je weg gevonden. Zij weten niet beter, jij hebt bewust deze keuze gemaakt en staat waarschijnlijk behoorlijk sterk in je schoenen. Al met al, ze vinden je waarschijnlijk prachtig en daarom vragen je, zoals ik al zei, de oren van je hoofd af. ;) Dat vind ik echt iets prachtigs aan de moslim gemeenschap, je veroordelen je niet omdat je anders bent. Moslims zijn er in alle kleuren, van verschillende afkomst en van alle leeftijden. Islam is niet voor één soort mens. Niet alleen voor arabieren, niet alleen voor turken maar echt voor iedereen. En zo voelt het ook. Je hoort er gewoon bij als je moslim bent, het voelt als je het eenmaal ontdekt hebt heel warm. Er is hier ook een prachtige hadith (uitspraak van de profeet Mohammed, vrede en zegeningen zijn met hem) over. Deze wil ik graag met jullie delen, dit is namelijk de volgende: “Een Arabier is niet beter dan een niet-Arabier, noch is de blanke man beter dan de zwarte of de zwarte beter dan de blanke man, behalve door het Godsbewustzijn (taqwa) dat hij verkregen heeft. Waarlijk, de edelste onder jullie is degene met de meeste taqwa.

En ben je dan ook echt welkom in de gemeenschap? Mijn ervaring is van wel. Als mensen eenmaal weten wie je bent, en je eens gesproken hebben willen ze je vaker zien. Ik weet nog wel dat ik voor het eerst in de ramadan kwam en ik werd direct bij twee mensen uitgenodigd om te komen eten. Ik ben ook daadwerkelijk gegaan (dus niet alleen loze woorden) en dat vonden zowel zij als ik heel erg leuk. Zo ontstaan er opeens nieuwe contacten. Ook zijn er vast wel meiden met wie je op persoonlijk front een klik hebt en met wie je telefoonnummers of email adressen uit kunt wisselen. Wees ook niet bang als dit de eerste keer niet gebeurd, maar ga gewoon nog eens. Ga die moskee in, ga lekker zitten en laat het gewoon op je af komen. Als je eenmaal die drempel over bent valt de tweede keer ook reuze mee, en voor je het weet kom je er ook voor de gewone gebeden, de gebeden tijdens de ramadan, het suikerfeest, het offerfeest en voor lezingen en heb je zo een hele groep nieuwe mensen die net als jij zijn om je heen. :thinklove:

Wat ik met dit alles eigenlijk vooral wil zeggen, is dat je heel veel zelf kunt doen om binnen zo’n moslim gemeenschap terecht te komen. Als jij eenmaal die drempel over bent (wat met behulp van een mede moslima echt goed te doen is) en je jezelf open stelt dan wordt je in de meeste moskeeën warm en open ontvangen. Neem vervolgens ook de uitnodigingen aan en leer mensen kennen. Jij hoort er namelijk net zo goed bij!