Ameerah naar de dierenarts

Gisteren was het dan zover. Ameerah ging gesteriliseerd worden. Niet omdat we haar nou zo graag naar buiten willen laten, maar omdat ze nu in een week of 4 á 5 al twee keer krols is geweest…

Toen wij een poesje in huis namen, had ik er helemaal niet aan gedacht dat dames krols zouden worden. Mannetjes, daar wist ik wel van dat ze zouden kunnen gaan sproeien om hun territorium af te bakenen. Ik dacht toen nog: “mooi, daar hebben wij geen last van.” Nee daar hadden wij geen last van haha, wij hadden iets wat minstens even erg was haha namelijk een dametje die het hele huis bij elkaar aan het schreeuwen was. Toen ze hier mee begon dacht ik eerst nog dat er iets ergs met haar aan de hand was, krolsheid was totaal niet bij mij op gekomen. Heel stom, maar de poes die wij bij mijn ouders hebben is al voor haar eerste krolsheid geholpen (die was al een jaar toen we haar “gered” hebben) en is dus nooit krols geweest. Het muntje viel hier dus ook pas na een dag of 2 a 3. Ik wist niet wat ik meemaakte! Onze “lieve” poes zat continue te mekkeren voor het raam, liep opgewonden met haar achterste heen en weer te schudden en rare geluidjes te maken en liet zelfs (jawel) zo nu en dan vochtige plekken achter waar ze had gezeten. Okeee haalllooo mevrouw? Wat zijn we aan het doen?

Nou ja, 1 keer krols gaat nog wel. Domme Jorien dacht toen het voorbij was opgelucht: “Och over een half jaar nog een keer, net als ons hondje vroeger, die werd ook maar 2x per jaar loops” haha maar again I was so wrong. 3 weken later was het alweer raak. Vriend google vertelde mij toen in no time dat de poezen van tegenwoordig eigenlijk continue krols worden door invloed van het licht in huis, en de warmte binnen. In de natuur worden poezen door de kou en korte dagen veel minder krols, maar die vlieger gaat voor de moderne huistijger dus niet op.

Nou toen was de beslissing snel gemaakt, en vorige week belde ik de dierenarts om een afspraak te maken. Gisteren kon ze dan terecht en met pijn in het hart bracht ik mijn poezenkind gisterochtend vroeg bij de dierenarts. Nu hebben wij gelukkig wel een super lieve dierenarts, en ik laat mijn kleintje ook zonder twijfel bij hun achter omdat ik weet dat ze in goede handen is, maar toch… Ameerah kreeg een mooi hokje, alles werd even doorgesproken en daarna konden manlief en ik naar huis met de garantie dat we tussen half 12 en 12 gebeld zouden worden hoe het was. Nou stiekem vond ik dat toch best lang duren haha. en om half 12 zat ik ook klaar met mijn telefoon want ik vond het maar niets. Zo gek hoe je je toch aan zo’n beestje gaat hechten haha.

Tegen 12en ging de telefoon, en rond half 1 waren we bij de dierenarts om haar op te halen. Gelukkig had mijn man pas laat les, en konden we met de auto. Ik zag mezelf al met dat ukkie 20 minuten terug lopen door de kou. En toen kwamen we thuis… En wat was ze ZIELIG haha. Oh ik voelde me echt erg.

Ameerah kwam uit d’r reismandje en ten eerste had ze een ENORM schattig rood rompertje aan. Deze moet ze de komende 10 dagen aan zodat ze niet aan haar wond kan likken. Net een baby! Toen wilde mevrouw aan de wandel, en ze donderde zo omver. Zielig, maar het was zo schattig om te zien. Ze was helemaal aan het zwalken van de verdoving nog. De kattenbak DACHT ze gevonden te hebben, had ze ook.. Maar alleen met 2 voorpoten er in, en de rest er uit dus hop daar ging een plasje op het laminaat (lang leve het laminaat en een rol keukenpapier) om vervolgens weer door d’r pootjes te zakken.

Ook was ze nog heel koud, en uit eindelijk heb ik haar maar in een dikke deken gerold en tegen me aan gelegd op bed. Daar heeft ze ruim 3 uur liggen slapen. Later een bakje brokjes er in en mevrouw doet al weer alsof er niets aan de hand is haha. Nu een dag later is ook alles prima, alleen dat pakje… Ik moet elke x lachen als ik het zie. Wat vinden jullie er van?

Hebben jullie ook een poes/kat en is die “geholpen”?