Toen Ameerah een week of 18 oud was, kreeg ze van tante Madelon een prachtig bruin met roze tuigje. Neef Fahad is immers dol op buiten wandelen, en ik had dus de hoop dat Ameerah dit ook leuk zou vinden. Ik wil haar namelijk niet “los” naar buiten doen omdat ik tegenwoordig niet meer zo het vertrouwen heb dat dat zomaar kan (vanwege auto’s, mensen die poezen vergiftigen of gewoon je poes meenemen) maar helaas vond Ameerah haar tuigje maar niets.


In plaats van lekker te genieten van buiten besloot Ameerah dat het tuigje voor andere kittens leuk was, maar niet voor haar. Plat op d’r buik liggen, worstelen om het tuigje los te krijgen. Mevrouw wilde er niets maar dan ook echt niets van weten. De tijd verstreek en ik probeerde het wel steeds, maar mijn Ami was niet te porren voor een wandeling buiten. Nee uwe koninklijke hoogheid bleef liever warm binnen met haar billen op haar troon. Lekker geknuffeld worden, voor de kachel liggen en een beetje spinnen was een beter idee dan dat wandelen.

De afgelopen weken was binnen opeens te klein voor mevrouw. Al het speelgoed was niet leuk genoeg meer, knuffelen was goed maar dan graag de hele dag en continue stond er een meisje heel hard te miauwen. Het maakte niet uit hoeveel ze door het huis mocht rennen (we hebben immers alle ruimte) er was gewoon iets niet goed. Vanmiddag (of eigenlijk vanochtend al) was het ook weer zo ver, ik kreeg weer een heel mrrr miauw mauw iauw auw auw concert. Toch nog maar weer eens het tuigje er bij gepakt en ja hoor, hij mocht om! Wel even heel erg wennen eerst, maar de nieuwsgierigheid van “hoe gaan we nu dan verder mamma?” won het van de angst.

Samen zijn we lekker de tuin wezen ontdekken, en dat was leuk!! Ameerah sloop als een gek de tuin door, dook overal in en onder en zelfs de pergola werd al beklommen (althans, dat probeerde ze maar ik heb haar nageltjes geknipt dus heel ver kwam ze niet nu ) en ook al waaide het behoorlijk, Am had enorm veel plezier. pas na zo’n drie kwartier was ze het zat, en nu ligt ze zich voldaan te wassen in haar mandje aan de kachel. De volgende keer dat ze weer zo rusteloos is weet ik nu dus wat ik moet doen.